VI SA/Wa 428/06
I. Zła wiara stanowi kwalifikowaną postać zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, w rozumieniu art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5 poz. 17 ze zm.). W złej wierze jest ten, kto powołując się na pewne prawo lub stosunek prawny wie, że owo prawo lub stosunek prawny nie istnieje albo też wprawdzie tego nie wie, ale braku jego wiedzy nie można w danych okolicznościach uznać za usprawiedliwiony. Przejawem złej wiary w uzyskaniu prawa ochronnego na znak towarowy, co uzasadnia unieważnienie takiego prawa, jest zgłoszenie znaku towarowego przez podmiot, będący dystrybutorem towarów innego przedsiębiorcy używającego znaku będącego przedmiotem rejestracji. Takie zachowanie narusza także przepis art. 6 septies Konwencji Paryskiej. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, iż w Kodeksie cywilnym terminy „przedstawiciel” i „agent” mają określoną normatywną treść, która w konkretnej umowie nie odpowiada pozycji zgłaszającego cudzy znak do zarejestrowania, jeżeli zgodnie z umową podmiot zgłaszający znak do zarejestrowania jest dystrybutorem towarów przedsiębiorcy posługującym się takim znakiem.
II. Jeżeli w następstwie skargi na decyzję wniesionej do sądu administracyjnego organ administracji publicznej, z powołaniem się na przepis art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględnił skargę, uchylając zaskarżoną decyzję, a sąd administracyjny wydał postanowienie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, bezskuteczne jest ponowne wniesienie przez skarżącego skargi na tę samą decyzję. Skarżący może natomiast wnieść zażalenie na postanowienie sądu administracyjnego, którym umorzono postępowanie.
Wyrok dotyczył znaku:
PALMAR, R-143861.
Treść wyroku:
VI SA/Wa 428/06.
Opublikowany:
—