Orzecznictwo w zakresie prawa IP i prawa IT

Zagadnienia:
Wyłączne prawo właściciela znaku towarowego.
Używanie oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym lub do niego podobnego w reklamie porównawczej.
Ograniczenie skutków znaku towarowego.
Reklama porównawcza.
Wymogi dopuszczalności reklamy porównawczej.
Używanie znaku towarowego konkurenta lub oznaczenia do niego podobnego.

Znaki towarowe:

Wnioski:
1) Artykuł 5 ust. 1 i 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych i art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej, zmienionej dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia października 1997 r., powinny być interpretowane w ten sposób, iż uprawniony do zarejestrowanego znaku towarowego nie może zakazać używania przez osobę trzecią w reklamie porównawczej oznaczenia identycznego z jego znakiem towarowym lub do niego podobnego, jeśli reklama ta spełnia wszystkie warunki dopuszczalności wymienione we wspomnianym art. 3a ust. 1.

Jednak, w sytuacji gdy spełnione zostały przesłanki, od wystąpienia których art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 uzależnia możliwość zakazania używania oznaczenia identycznego z zarejestrowanym znakiem towarowym lub do niego podobnego, nie jest możliwe, by reklama porównawcza, w której wykorzystano to oznaczenie, mogła spełniać wymóg dopuszczalności wymieniony w art. 3a ust. 1 lit. d) dyrektywy 84/450 zmienionej dyrektywą 97/55.

2) Artykuł 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 należy interpretować w ten sposób, że uprawniony do zarejestrowanego znaku towarowego nie ma prawa domagać się zakazania osobie trzeciej używania w reklamie porównawczej oznaczenia podobnego do tego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak ten został zarejestrowany lub do nich podobnych w sytuacji, gdy używanie to nie wprowadza odbiorców w błąd, i to niezależnie od tego, czy ta reklama porównawcza spełnia wszystkie przesłanki dopuszczalności wymienione w art. 3a dyrektywy 84/450 zmienionej dyrektywą 97/55.

Tekst wyroku:
C‑533/06, O2 Holdings & O2.

Opublikowany:
—

Zagadnienia
Ochrona danych osobowych.
Przetważanie danych osobowych

Tezy i wnioski
Jeżeli zatem na administratorze danych osobowych spoczywają z mocy obowiązujących przepisów prawa i obowiązki dotyczące przetwarzania danych osobowych i jest związany pewnymi zasadami dotyczącymi ich przetwarzania to tym samym system informatyczny powinien być tak skonstruowany, by administrator mógł przetwarzać dane osobowe zgodnie z tymi zasadami. To system ma być dostosowany do wymogów płynących z przepisów prawa a nie odwrotnie.
(…)
Jeżeli zatem dane osobowe Pana A. J. zostały usunięte ze zbiorów danych osobowych prowadzonych przez Bank, wobec braku podstaw prawnych do ich przetwarzania, to nie ma żadnych podstaw prawnych, by dane te były przetwarzane w kopii zapasowej.

Tekst wyroku
II SA/Wa 1801/07.

Opublikowany
—

Tezy:
1. Sam fakt, że na tym samym polu eksploatacji działa więcej niż jedna organizacja zbiorowego zarządzania nie obala domniemania z art. 105 ust. 1 ustawy, obalenie tego domniemania mogłoby być obalone tylko przez wykazanie, że do tego samego utworu rości sobie tytuł więcej niż jedna organizacja zbiorowego zarządzania albo wykazanie, że dana organizacja nie jest uprawniona do zarządzania konkretnym prawem.

2. Powodowi przysługuje odrębne roszczenie o wypłatę wynagrodzenia związanego z każdorazowym wyświetleniem utworu w kinie pozwanego, a wysokość tego roszczenia wynika z wysokości uzyskanych w związku z wyświetleniem wpływów, które nie muszą być za każdym razem takie same.

Treść orzeczenia:
Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2007 r., sygnatura akt VI ACa 931/06.

Opublikowane:
LexPolonica nr 1428348.

Teza:
Charakter umowy wynika z jej treści, niemniej jednak należy także mieć na uwadze art. 65 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych nakazujący tłumaczyć wszelkie wątpliwości na korzyść twórcy i w takim wypadku przyjąć licencyjny charakter umowy.

Treść orzeczenia:
Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2006 r., sygnatura akt I ACa 487/06.

Opublikowane:
LexPolonica nr 420110.
Rzeczpospolita 2006/265 str. C3.

Tezy:
1. Jeśli autor przysyła swoje utwory do wykorzystania np. do stacji telewizyjnej, są one wykorzystywane, a autor otrzymuje wynagrodzenie, to mimo że nie została między stronami zawarta umowa na piśmie, należy to traktować jako udzielenie licencji niezupełnej. Umowa jest zawierana wówczas w sposób dorozumiany.
2. Przepis art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904 ze zm.) nie stoi na przeszkodzie stosowaniu przy wykładni umów o przeniesienie autorskich praw majątkowych oraz umów licencyjnych dla ustalenia objętych nimi pól eksploatacji reguł inter-pretacyjnych określonych w art. 65 k.c.

Treść orzeczenia:
Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z 14 września 2005 r.,  III CK 124/05

Opublikowane:
LexPolonica nr 386877.
Biuletyn Sądu Najwyższego 2005/12.