Orzecznictwo w zakresie prawa IP i prawa IT

Zagadnienia
Zła wiara.
Człon znaku.
Firma.

Wyrok dotyczył znaków towarowych
corotape nr R-168086.

Tezy i wnioski
Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce wówczas, gdy następuje pomimo wiedzy lub niewiedzy, będącej następstwem braku staranności, o istnieniu cudzego prawa lub interesu godnego ochrony, które mogą być przez to zagrożone, i z zamiarem szkodzenia tym interesom. Dla oceny złej wiary zgłaszającego istotne znaczenie ma właśnie zamiar naganny z punktu widzenia zasad uczciwości. Jest tak wówczas, gdy zgłoszenie znaku jest dokonywane w celu wyeliminowania konkurenta z zamiarem przechwycenia jego klienteli. Działa w złej wierze ten, kto wie lub przy dołożeniu należytej staranności powinien wiedzieć o rzeczywistym używaniu znaku przez innego przedsiębiorcę z sukcesem i – uprzedzając jego wniosek o rejestrację znaku – sam dokonuje zgłoszenia tego znaku. Działa w złej wierze ten, kto zgłasza znak należący do zagranicznego przedsiębiorcy w tym tylko celu, aby przeszkodzić mu w uzyskaniu ochrony w Polsce lub w celu uzyskania korzyści z rozporządzenia nabytym prawem.

Tekst wyroku
VI SA/Wa 1917/08.

Opublikowany
—

Zagadnienia
Zła wiara.
Firma.
Człon znaku.

Wyrok dotyczył znaków towarowych
coroband R-168090 i corofix R-168089.

Tezy i wnioski
Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce wówczas, gdy następuje pomimo wiedzy lub niewiedzy, będącej następstwem braku staranności, o istnieniu cudzego prawa lub interesu godnego ochrony, które mogą być przez to zagrożone, i z zamiarem szkodzenia tym interesom. O postawieniu zarzutu zgłoszenia w złej wierze znaku towarowego takiego jak używany wcześniej przez konkurenta decyduje ocena nieuczciwego zamiaru wobec osoby, która wcześniej samodzielnie zapewniła temu znakowi pewną pozycję na rynku ponadlokalnym.

Tekst wyroku
VI SA/Wa 1913/08.

Opublikowany
—

Zagadnienia
Renoma.
Podobieństwo towarów.

Tezy i wnioski
1. Sfera praw wyłącznych uprawnionego do renomowanego znaku towarowego wykracza poza granice specjalizacji tzn., że dla ochrony praw podmiotowych wynikających z rejestracji znaku towarowego uznanego za renomowany nie jest konieczne dodatkowe wykazanie podobieństwa towarów, jak ma to miejsce w przypadku znaków zwykłych, lecz wystarczy podobieństwo oznaczeń (znaku zgłoszonego i znaku renomowanego).

2. W świetle art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. dla stwierdzenia istnienia przeszkody uzasadniającej odmowę udzielenia prawa wyłącznego na oznaczenie identyczne lub podobne do wcześniejszego znaku renomowanego wystarczające jest przypuszczenie, że zgłaszający mógłby wykorzystać nakłady i wysiłki finansowe, które zostały wcześniej poczynione przez uprawniony podmiot na zbudowanie atrakcyjnego wizerunku znaku towarowego i przyciągnięcie klienteli.

Wyrok dotyczył znaku:
ORLEN.

Tekst wyroku:
II GSK 359/07.

Opublikowany:
—

Tezy i wnioski:
Przepis art. 132 ust. 1 pkt 3 p.w.p. dosyć precyzyjnie określa warunki, w jakich może zostać udzielone prawo ochronne na znak towarowy. Ustawodawca celowo wprowadził okres karencji, który musi upłynąć od wygaśnięcia wcześniejszego prawa ochronnego do momentu zgłoszenia wniosku o udzielenie prawa ochronnego na podobny lub identyczny znak towarowy. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że celem ustawodawcy było – na co wskazywał Sąd I instancji – wyeliminowanie sytuacji, w których nowy znak towarowy wprowadzałby odbiorców nowego oznaczenia w błąd. Oznacza to, że funkcją tego przepisu jest z pewnością ochrona uczestników obrotu gospodarczego poprzez wprowadzenie odpowiednich regulacji prawnych mających na celu wyeliminowanie sytuacji, w której potencjalny odbiorca mógłby być wprowadzony w błąd co do pochodzenia danego towaru lub usługi. Nie jest to jednakże jedyna funkcja omawianej normy prawnej w obrocie gospodarczym. Ważne jest również to, że omawiany przepis wprowadza konkretne, jasno sformułowane zasady ochrony uczestników obrotu gospodarczego, ustalając równe dla wszystkich kryteria ochrony prawnej.

Wyrok dotyczył znaku:
IZOKOR, “IZOKOR – PŁOCK S.A.”

Tekst wyroku:
II GSK 317/07.

Opublikowany:
—

Samo zarejestrowanie identycznego lub podobnego do firmy znaku towarowego na rzecz innego przedsiębiorstwa nie świadczy o naruszeniu prawa do firmy. Prawo do firmy jest naruszone, jeżeli zarejestrowanie kolizyjnego znaku zakłóca korzystanie z tego prawa.

Wyrok dotyczył znaku:
MAKROTERM.

Tekst wyroku:
II GSK 298/07.

Opublikowany:
—