Archive for the ‘Prawo’ Category
BM-VI-066-56/10/1
Zagadnienia
Wyrok orzeczenie sądu.
Dostęp do informacji publicznej.
Tezy i wnioski
Wyrok sądowy, z którego usunięto dane osobowe stron, nie jest informacją przetworzoną Sąd, udostępniając orzeczenie, nie może zatem żądać wykazania przez wnioskodawcę interesu w uzyskaniu informacji.
Tekst wyroku
Decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 lutego 2010 roku, sygn. akt BM-VI-066-56/10/1.
Opublikowany
—
I A Ca 1202/09
Zagadnienia
Dobra osobiste.
Odpowiedzialności za przechowywane dane, po uzyskaniu wiarygodnej wiadomości o bezprawnym charakterze danych.
Tezy i wnioski
Reasumując uznać należało, że strona pozwana ze swojej winy nie usunęła, a co najmniej nie zablokowała niezwłocznie fałszywego konta, założonego na nazwisko powoda, umożliwiając przez to naruszanie jego dóbr osobistych, szczegółowo opisane w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego, które zresztą co do faktu jego wystąpienia i przybieranych form, a także skutków dla powoda, nie było w procesie kwestionowane. Stąd też nie wystąpiło w sprawie naruszenie prawa materialnego przez naruszenie przepisów powołanych w apelacji. Nie jest prawdziwy zarzut, że Sąd Okręgowy upatruje dopuszczenie się przez pozwanego naruszenia dóbr osobistych powoda w udostępnieniu przez pozwanego narzędzia umożliwiającego naruszenie tego dobra przez osobę trzecią. Naruszenie to polega na umożliwieniu osobie trzeciej naruszania dóbr osobistych powoda przez niewykonanie ciążących na niej z mocy ustawy obowiązków – niezwłocznego zablokowania, a potem usunięcia konta. Polega zatem na zmuszeniu powoda do znoszenia poniżających go zachowań innej osoby, a zatem narusza jego spokój, dobre samopoczucie, poczucie godności osobistej, czyli jego dobra osobiste
Tekst wyroku
I A Ca 1202/09.
Opublikowany
—
V CSK 71/09
Zagadnienia
Renoma.
Czy art. 18 u.z.n.k., w tym także, dochodzono na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 3 tej ustawy żądania złożenia oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie mają majątkowy lub niemajątkowego charakter.
Wyrok dotyczył znaków towarowych
100 panoram.
Tezy i wnioski
Renoma znaku oznacza bowiem jego siłę atrakcyjną, wartość reklamową oraz zdolność do stymulowania zbytu oznaczonego nim towaru. Jest to zatem kryterium odwołujące się raczej do szczególnej jakości znaku niż do stopnia jego znajomości. Taki pogląd wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2007 r. (sygn. akt III CSK 428/06, nie publ.). W innym wyroku z dnia z dnia 12 października 2005 r. (sygn. akt III CK 160/05, OSNC 2006/7-8/132) Sąd Najwyższy przyjął, że renomowany znak towarowy jest nośnikiem zespołu informacji i wyobrażeń o wysokiej jakości i dużym prestiżu.
Tekst wyroku
V CSK 71/09.
Opublikowany
—
I ACa 949/09
Zagadnienia
Troll.
Forum internetowe.
Dobra osobiste.
Tezy i wnioski
1. Systematyczny udział w internetowych forach dyskusyjnych uzasadnia zaliczenie osoby dyskutanta do osób, które uczestniczą w życiu publicznym.
2. Nie jest działaniem bezprawnym dokonywanie ocen zachowań i wypowiedzi osób publicznych, o ile oceny te nie wykraczają poza akceptowane społecznie standardy.
Tekst wyroku
I ACa 949/09.
Opublikowany
Orzecznictwo Apelacji Wrocławskiej, Biuletyn Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, Nr 1 (13), str. 5, Rok MMX.
C-301/07
Zagadnienia:
Renoma.
Właściwy krąg odbiorców.
Stopień znajomości znaku.
Wnioski:
21. Pojęcie “renoma” zakłada pewien stopień znajomości we właściwym kręgu odbiorców.
22. Właściwym kręgiem jest krąg odbiorców, zainteresowany wspólnotowym znakiem towarowym, czyli w zależności od sprzedawanych towaru lub usługi, bądź to ogół odbiorców, bądź węższy ich krąg, przykładowo dane środowisko zawodowe (zob. analogicznie ww. wyrok w sprawie General Motors, pkt 24 w odniesieniu do art. 5 ust. 2 dyrektywy).
23. Nie można wymagać, aby znak towarowy był znany określonemu odsetkowi tak zdefiniowanego kręgu odbiorców (ten sam wyrok, analogicznie, pkt 25).
24. Wymagany stopień znajomości należy uważać za osiągnięty, gdy wspólnotowy znak towarowy znany jest znaczącej części kręgu odbiorców zainteresowanych towarami lub usługami, których on dotyczy (ten sam wyrok, analogicznie, pkt 26).
Artykuł 9 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, iż aby wspólnotowy znak towarowy mógł korzystać z ochrony przewidzianej w tym przepisie, musi być znany znaczącej części kręgu odbiorców zainteresowanych towarami lub usługami, których on dotyczy, na istotnej części obszaru Wspólnoty Europejskiej, oraz że w świetle okoliczności postępowania przed sądem krajowym obszar przedmiotowego państwa członkowskiego można uznać za stanowiący istotną część obszaru Wspólnoty.
Tekst wyroku:
C-301/07, PAGO International GmbH.
Opublikowany:
—