Orzecznictwo w zakresie prawa IP i prawa IT

Z żądaniem unieważnienia znaku z powodu kolizji ze znakiem powszechnie znanym może skutecznie wystąpić tylko ten, którego prawa przez kwestionowaną rejestrację zostały naruszone, czyli korzystający ze znaku powszechnie znanego. Nie ma przy tym znaczenia, czy ten pogląd jest wywiedziony z art. 24 u.z.t, czy też wynika z wykładni art. 164 p.w.p., albowiem mimo zmiany stanu prawnego ustawodawca dalej posługuje się kryterium istnienia interesu prawnego po stronie podmiotu występującego z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego (uprzednio prawa z rejestracji).

Wyrok dotyczył znaku:
VALIDOL.

Tekst wyroku:
II GSK 330/07.

Jeżeli w znaku towarowym występują jednocześnie elementy mocne, mające silną zdolność odróżniającą i elementy słabe, to o mylącym podobieństwie decydować będą ewentualne zbieżności elementów mocnych.

Wyrok dotyczył znaków:
FAKTY, TVN FAKTY.

Treść wyroku:
II GSK 341/06.

Opublikowany:
—

1. Różnice nie wykluczają podobieństwa znaków. Gdy różnice są dominujące – ryzyko pomyłki jest mało prawdopodobne, a zatem podobieństwo w rozumieniu ustawy nie zachodzi. Gdy dominują cechy wspólne, to choć różnice istnieją kupujący może być wprowadzony w błąd.
2. W przypadku znaków słowno-graficznych decydujące znaczenie ma ogólny obraz znaku, a nie jego składowe elementy.

Wyrok dotyczył znaku:
TELEAUDIO, R-143563.

Tekst wyroku:
II GSK 265/06.

Opublikowany:
—

Niezgodność znaku towarowego z prawem jest zazwyczaj zawarta w nim samym, a ściślej w relacji między nim a normą prawną. Znak niezgodny z prawem, to przede wszystkim taki znak, którego treść (postać) narusza określoną normę prawną. Natomiast niezgodność znaku z zasadami współżycia społecznego obejmuje już nie tylko samą postać znaku, ale także - a może nawet przede wszystkim - skutki, jakie ten znak wywołuje w szeroko rozumianym obrocie prawnym.

Sprawa dotyczyła znaku:
SPLENDOR.

Tekst wyroku:
II GSK 113/06.

Opublikowany:
—

I. Zważywszy, iż język polski zawiera niewiele słów, których można by użyć wymiennie dla określenia zawartości obiektywnego, pozbawionego komentarza, programu informacyjnego (np. fakty, zdarzenia, wydarzenia, informacje), a słowo „fakty” jest jednym z takich słów, które trudno zastąpić innym, toteż słowo „fakty” nie może być zmonopolizowane przez jeden podmiot działający na rynku medialnym. Z tych względów występujące w obu przeciwstawionych znakach towarowych słowo „fakty”, przeznaczonych do oznaczania towarów o charakterze informacyjnym, nie ma konkretnej zdolności odróżniającej. Toteż ten wspólny element należy pominąć przy dokonywaniu oceny podobieństwa porównywanych znaków pod kątem wprowadzenia w błąd odbiorców w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego.
II. Dodanie w centralnym miejscu znaku towarowego do wyrazu „fakty” oznaczenia producenta programu telewizyjnego wyklucza niebezpieczeństwo pomyłki co do pochodzenia towarów opatrzonych tym znakiem, w świetle art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.).
III. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (np. wyrok z dnia 16 lipca 1998r. w sprawie nr C-210/96 z wniosku Gut Springenheide GmbH i Rudolf Tusky, opublikowany w języku polskim w pracy „Własność Przemysłowa - orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich i Sądu Pierwszej Instancji” pod red. R.Skubisza, Zakamycze 2004 str. 489), konsument brany pod uwagę przy ocenie niebezpieczeństwa pomyłki, to odbiorca uważny, dobrze poinformowany i racjonalny. Jeżeli taki staranny konsument może z powodu podobieństwa znaków pomylić się przy wyborze towaru, to znaczy, że znak nie nadaje się do odróżniania towarów.

Wyrok dotyczył znaku:
tvn FAKTY

Tekst wyroku:
VI SA/Wa 1095/05.

Opublikowany:
—