Orzecznictwo w zakresie prawa IP i prawa IT

I. Znak towarowy „KINGA” posiada zdolność rejestracyjną dla oznaczania napojów gazowanych i nie gazowanych, tym bardziej w sytuacji, gdy wyraz ten stanowi element firmy uprawnionego z rejestracji tego znaku.
II. Zagadnienie interesu prawnego, na gruncie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), stanowi przedmiot orzecznictwa, zarówno SN jak i NSA. Powyższe orzecznictwo zgodne jest co do tego, że użyte w art. 30 ust. l ustawy o z.t. pojęcie „interesu prawnego”, stanowiącego przesłankę żądania unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego, jest tożsame z pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Interes prawny do złożenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego posiada konkurent uprawnionego, wezwany przez niego do zaprzestania naruszania prawa z rejestracji znaku towarowego oraz zapłaty stosownego odszkodowania.
III. W orzecznictwie SN , a także w orzecznictwie NSA dominuje pogląd, w świetle którego, jeżeli występuje kolizja między prawem wynikającym z uzyskanej rejestracji znaku towarowego, a prawem do ochrony nazwy przedsiębiorstwa, wpisanej do odpowiedniego rejestru, i działającego na rynku przed uzyskaniem przez drugi podmiot rejestracji znaku towarowego o identycznym brzmieniu z nazwą przedsiębiorstwa, priorytet należy przyznać ochronie prawa podmiotowego do nazwy przedsiębiorstwa istniejącego już w chwili rejestracji znaku towarowego. Niewątpliwie silniejszą ochronę należałoby tutaj przyznać podmiotowi wcześniej istniejącemu na rynku i używającego w obrocie spornego oznaczenia, tym bardziej gdy towary i usługi obu firm są podobne i tym samym zachodzi niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów (usług).
IV. Wobec ustanowienia w art. 7 k.c. domniemania dobrej wiary, w braku udowodnienia złej wiary przyjmuje się istnienie dobrej wiary. Nie jest wystarczająca dla udowodnienia zarzutu złej wiary po stronie zgłaszającego znak towarowy do zarejestrowania okoliczność, iż tym sposobem zamierzał on ograniczyć konkurencję na rynku. Prawo z rejestracji znaku towarowego, jako prawo wyłączne, z natury rzeczy wprowadza pewne ograniczenia; udzielenie prawa z rejestracji na dany znak towarowy na rzecz jednej osoby oznacza, że inne osoby nie mogą tego znaku używać. Wyłączność dla jednych, zawsze stwarza ograniczenia dla innych. Nie oznacza to jednak, że uzyskaniu takiego prawa, w przypadku znaków, które nie mają dużej siły odróżniającej, towarzyszy zawsze zła wiara.

Wyrok dotyczył znaku:
KINGA, R-107636.

Tekst wyroku:
VI SA/Wa 1784/05.

Opublikowany:
—

Art. 6 septies Konwencji Paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r. (Dz.U. z 1975 r. Nr 9, poz. 51) ma charakter normy autowykonalnej i powinien być stosowany bezpośrednio.

Wyrok dotyczył znaku:
ATONIK, R-103444.

Tekst wyroku:
II GSK 61/05.

Opublikowany:
—

I. W myśl art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić każdy, kto ma w tym interes prawny. Wobec braku w ustawie o znakach towarowych regulacji dotyczącej interesu prawnego ma tutaj zastosowanie przepis art. 28 k.p.a. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego. Może to być norma należąca do każdej gałęzi prawa, a więc nie tylko do prawa administracyjnego. Norma prawna nie musi przyznawać podmiotowi wywodzącemu z niej swój interes prawny konkretnych uprawnień lub obowiązków, bo wtedy interes prawny przekształcałby się w roszczenie prawne lub w publiczne prawo podmiotowe. Wystarczy, że daje możliwość ochrony w sformalizowanym postępowaniu, powodując, że podmiot, którego sfery prawnej ona bezpośrednio dotyczy, może skutecznie domagać się wydania orzeczenia administracyjnego. Interes prawny w wystąpieniu z żądaniem unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego może być oparty na przepisie art. 6 septies Konwencji Paryskiej o ochronie własności przemysłowej, który uprawnia właściciela znaku towarowego do wykreślenia rejestracji znaku towarowego zarejestrowanego bez zgody właściciela na rzecz jego agenta.
II. Przepis art. 6 septies Konwencji Paryskiej ma charakter normy autowykonalnej i jest stosowany bezpośrednio.
III. Reklama jest częścią kosztów dystrybutora, które są zwracane w toku działalności handlowej w rezultacie wykonanej sprzedaży. Poniesienie takich nakładów nie może stanowić uzasadnienia dla zgłoszenia przez dystrybutora na swoją rzecz cudzego znaku towarowego bez zgody właściciela.

Wyrok dotyczył znaku:
ATONIK, R-103444

Tekst wyroku:
6 II SA 4346/03.

Opublikowany:
—