2. Należy zauważyć, że przyjęte w niniejszej sprawie stanowisko pozostaje spójne z dotychczasowym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do akt spraw administracyjnych. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02, albo w wyroku z 11 maja 2006 r., sygn. akt OSK 812/05, akta sprawy administracyjnej, jako odnoszące się do działania podmiotów publicznych, stanowią informację publiczną.

3. Zdaniem Sądu w obecnym składzie, nie należy tego rozumieć w ten sposób, że informacją publiczną są wszystkie dokumenty znajdujące się w aktach. Charakter taki mają znajdujące się w aktach sprawy dokumenty urzędowe. Stosownie do art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.
Sąd przychyla się do poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z 11 maja 2006 r., że dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Tak, więc nie stanowią informacji publicznej wnioski i inne pisma stron znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego.

4. Uznanie dokumentów urzędowych zawartych w aktach administracyjnych za informację publiczną nie przesądza jeszcze automatycznie o dostępie do nich. Jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w przytoczonych wyżej wyrokach, organ musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie. Musi, zatem wskazać, czy dane te są objęte tajemnicą ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, czy też ze względu na prawo do prywatności lub tajemnicę państwową, służbową, skarbową, czy też statystyczną (art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Do tego należy jeszcze dodać ograniczenia prawa do informacji ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Od tego, z jakiego względu odmówiono podmiotowi prawa dostępu do informacji publicznej, zależy właściwość sądu kontrolującego prawidłowość odmowy (por. art. 21 oraz art. 22 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Tekst wyroku:
II GSK 459/07.

Opublikowany:
—