Tekst wyroku:
II GSK 234/06.

Opublikowany:
—

Wyrok dotyczył znaków towarowych
Co jest grane R-83655.

Tezy i wnioski
I. Wobec braku legalnej definicji pojęcia “używanie”, o którym mowa w art. 169 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117) przyjmuje się powszechnie, że używanie znaku polega na jego stosowaniu w celu odróżnienia w obrocie oznaczonych nim towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od tego samego rodzaju towarów lub usług innego przedsiębiorstwa. Obowiązkowi używania znaku czyni zadość jedynie jego używanie w związku z towarem lub usługą, albowiem znak towarowy to odbity w świadomości odbiorcy związek oznaczenia towaru bądź usługi. Konieczne jest aby przeciętny odbiorca na rynku mógł łączyć określony towar lub usługę z oznaczeniem. W przypadku usług wykonywaniu obowiązku z art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej musi zawsze towarzyszyć rzeczywiste świadczenie usług pod tym znakiem.
II. Usługa to działalność gospodarcza, która nie polega na wytwarzaniu dóbr materialnych, ale ma charakter świadczeń osób fizycznych i prawnych na rzecz innych osób. W literaturze przedmiotu podkreśla się niematerialny charakter usług, co powoduje utratę substratu znaku, którym jest produkt. Znaku używa się wówczas przede wszystkim w reklamie lub korespondencji handlowej. Zwraca się jednak uwagę, że usługa może znaleźć swój nośnik materialny, który nałożenie znaku czyni możliwym. Jako przykład wskazuje się usługi bankowe i umieszczenie znaku na czekach, wekslach czy też kartach, a przy usługach transportowych – umieszczanie znaku na etykietach mocowanych np. do walizek. Przyjmuje się również, mając na względzie niematerialną naturę usługi, że znak usługowy pełni więc w istocie funkcję oznaczenia przedsiębiorstwa i wskazuje na podmiot świadczący usługi, a nie na usługę jako taką.

Tekst wyroku
VI SA/Wa 1653/05.

Opublikowany
—