Orzecznictwo w zakresie prawa IP i prawa IT

Tezy:
Inne wymogi muszą być spełnione przy unieważnieniu, a inne przy wygaśnięciu prawa ochronnego. Prawo ochronne może być unieważnione w całości lub części, jeżeli zostało udzielone wbrew ustawowym warunkom (art. 164), natomiast jego wygaśnięcie jest uzależnione od zaistnienia innych, ściśle określonych przesłanek (art. 168 i 169 p.w.p.). Inne też są skutki wywoływane każdą z takich decyzji ex tunc przy unieważnieniu i po upływie oznaczonego okresu lub zaistnieniu konkretnej sytuacji stanowiącej przesłankę wygaśnięcia prawa.

Wyrok dotyczył znaku:
CAFE PELE, R-117914

Tekst wyroku:
II GSK 127/07.

Opublikowany:
—

Tezy:
Obowiązkowi rzeczywistego używania znaku towarowego czyni zadość jedynie używanie znaku w obrocie gospodarczym. Pojęcie “obrót gospodarczy” należy wykładać przy uwzględnieniu prowadzonej przez uprawnionego ze znaku towarowego działalności i jej specyficznych cech.

Wyrok dotyczył znaku:
Znak słowno graficzny “Radio 73,2 FM Eska”, R-98909.

Tekst wyroku:
II GSK 173/06.

Opublikowany:
—

Tezy:
Obowiązkowi rzeczywistego używania oznaczenia czyni zadość tylko takie używanie, które pozostaje w związku z fizycznym lub pojęciowym z towarem lub usługą. Oznacza to konieczność nakładania zarejestrowanego oznaczenia na towar i wprowadzanie do obrotu. Samodzielne używanie znaku wyłącznie w korespondencji handlowej lub reklamie (w spornej sprawie wprowadzenie określonej liczby toreb i bloczków reklamowych opatrzonych znakiem NAOMI) nie jest wystarczające do zachowania tego prawa. Towary, których wprowadzenie do obrotu zostało w jakiś sposób zapowiedziane w reklamie, muszą być następnie możliwe do nabycia przez klientów. Wynika to z art. 169 ust. 5 w związku z art. 154 ust. 3 p.w.p., który stanowi, że nie uważa się za używanie znaku w sposób rzeczywisty, używania znaku w reklamie towaru, który nie jest dostępny na rynku krajowym ani nie jest w kraju wytwarzany na potrzeby eksportu. Co więcej, w literaturze wskazuje się też, że znak towarowy powinien być zauważalny nie tylko przez konsumentów, ale także przez innych przedsiębiorców.

Wyrok dotyczył znaku:
NAOMI, IR-614636.

Tekst wyroku:
II GSK 70/06.

Opublikowany:
—

Tezy:
I. Wobec braku legalnej definicji pojęcia „używanie”, o którym mowa w art. 169 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117) przyjmuje się powszechnie, że używanie znaku polega na jego stosowaniu w celu odróżnienia w obrocie oznaczonych nim towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od tego samego rodzaju towarów lub usług innego przedsiębiorstwa. Obowiązkowi używania znaku czyni zadość jedynie jego używanie w związku z towarem lub usługą, albowiem znak towarowy to odbity w świadomości odbiorcy związek oznaczenia towaru bądź usługi. Konieczne jest aby przeciętny odbiorca na rynku mógł łączyć określony towar lub usługę z oznaczeniem. W przypadku usług wykonywaniu obowiązku z art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej musi zawsze towarzyszyć rzeczywiste świadczenie usług pod tym znakiem.
II. Usługa to działalność gospodarcza, która nie polega na wytwarzaniu dóbr materialnych, ale ma charakter świadczeń osób fizycznych i prawnych na rzecz innych osób. W literaturze przedmiotu podkreśla się niematerialny charakter usług, co powoduje utratę substratu znaku, którym jest produkt. Znaku używa się wówczas przede wszystkim w reklamie lub korespondencji handlowej. Zwraca się jednak uwagę, że usługa może znaleźć swój nośnik materialny, który nałożenie znaku czyni możliwym. Jako przykład wskazuje się usługi bankowe i umieszczenie znaku na czekach, wekslach czy też kartach, a przy usługach transportowych – umieszczanie znaku na etykietach mocowanych np. do walizek. Przyjmuje się również, mając na względzie niematerialną naturę usługi, że znak usługowy pełni więc w istocie funkcję oznaczenia przedsiębiorstwa i wskazuje na podmiot świadczący usługi, a nie na usługę jako taką.

Wyrok dotyczył znaku:
CO JEST GRANE, R-83655.

Tekst wyroku:
VI SA/Wa 1653/05.

Opublikowany:
—

Zagadnienia
Używanie znaku towarowego.
Usługi.

Wyrok dotyczył znaków towarowych
Co jest grane R-83655.

Tezy i wnioski
I. Wobec braku legalnej definicji pojęcia “używanie”, o którym mowa w art. 169 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117) przyjmuje się powszechnie, że używanie znaku polega na jego stosowaniu w celu odróżnienia w obrocie oznaczonych nim towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od tego samego rodzaju towarów lub usług innego przedsiębiorstwa. Obowiązkowi używania znaku czyni zadość jedynie jego używanie w związku z towarem lub usługą, albowiem znak towarowy to odbity w świadomości odbiorcy związek oznaczenia towaru bądź usługi. Konieczne jest aby przeciętny odbiorca na rynku mógł łączyć określony towar lub usługę z oznaczeniem. W przypadku usług wykonywaniu obowiązku z art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej musi zawsze towarzyszyć rzeczywiste świadczenie usług pod tym znakiem.
II. Usługa to działalność gospodarcza, która nie polega na wytwarzaniu dóbr materialnych, ale ma charakter świadczeń osób fizycznych i prawnych na rzecz innych osób. W literaturze przedmiotu podkreśla się niematerialny charakter usług, co powoduje utratę substratu znaku, którym jest produkt. Znaku używa się wówczas przede wszystkim w reklamie lub korespondencji handlowej. Zwraca się jednak uwagę, że usługa może znaleźć swój nośnik materialny, który nałożenie znaku czyni możliwym. Jako przykład wskazuje się usługi bankowe i umieszczenie znaku na czekach, wekslach czy też kartach, a przy usługach transportowych – umieszczanie znaku na etykietach mocowanych np. do walizek. Przyjmuje się również, mając na względzie niematerialną naturę usługi, że znak usługowy pełni więc w istocie funkcję oznaczenia przedsiębiorstwa i wskazuje na podmiot świadczący usługi, a nie na usługę jako taką.

Tekst wyroku
VI SA/Wa 1653/05.

Opublikowany
—