Archive for the ‘Art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p.’ Category
VI SA/Wa 1917/08
Zagadnienia
Zła wiara.
Człon znaku.
Firma.
Wyrok dotyczył znaków towarowych
corotape nr R-168086.
Tezy i wnioski
Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce wówczas, gdy następuje pomimo wiedzy lub niewiedzy, będącej następstwem braku staranności, o istnieniu cudzego prawa lub interesu godnego ochrony, które mogą być przez to zagrożone, i z zamiarem szkodzenia tym interesom. Dla oceny złej wiary zgłaszającego istotne znaczenie ma właśnie zamiar naganny z punktu widzenia zasad uczciwości. Jest tak wówczas, gdy zgłoszenie znaku jest dokonywane w celu wyeliminowania konkurenta z zamiarem przechwycenia jego klienteli. Działa w złej wierze ten, kto wie lub przy dołożeniu należytej staranności powinien wiedzieć o rzeczywistym używaniu znaku przez innego przedsiębiorcę z sukcesem i – uprzedzając jego wniosek o rejestrację znaku – sam dokonuje zgłoszenia tego znaku. Działa w złej wierze ten, kto zgłasza znak należący do zagranicznego przedsiębiorcy w tym tylko celu, aby przeszkodzić mu w uzyskaniu ochrony w Polsce lub w celu uzyskania korzyści z rozporządzenia nabytym prawem.
Tekst wyroku
VI SA/Wa 1917/08.
Opublikowany
—
VI SA/Wa 1913/08
Zagadnienia
Zła wiara.
Firma.
Człon znaku.
Wyrok dotyczył znaków towarowych
coroband R-168090 i corofix R-168089.
Tezy i wnioski
Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce wówczas, gdy następuje pomimo wiedzy lub niewiedzy, będącej następstwem braku staranności, o istnieniu cudzego prawa lub interesu godnego ochrony, które mogą być przez to zagrożone, i z zamiarem szkodzenia tym interesom. O postawieniu zarzutu zgłoszenia w złej wierze znaku towarowego takiego jak używany wcześniej przez konkurenta decyduje ocena nieuczciwego zamiaru wobec osoby, która wcześniej samodzielnie zapewniła temu znakowi pewną pozycję na rynku ponadlokalnym.
Tekst wyroku
VI SA/Wa 1913/08.
Opublikowany
—
VI SA/Wa 887/07
Tezy i wnioski:
Przepis art. 135 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), w myśl którego udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy dla określonych towarów nie stanowi samoistnej podstawy do odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak dla towarów identycznych lub podobnych innego przedsiębiorcy tylko dlatego, że zawiera on identyczne lub podobne oznaczenie odnoszące się do dóbr osobistych, w szczególności nazwisko właściciela, a także przepis art. 156 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, stosownie do którego prawo ochronne na znak towarowy nie daje uprawnionemu prawa zakazywania używania przez inne osoby w obrocie ich nazwisk lub adresu, nie stanowią dostatecznej podstawy dla rejestracji przez przedsiębiorcę znaku towarowego identycznie brzmiącego co znak towarowy konkurenta, z dodaniem wyrazu “Junior”, dla oznaczania podobnych towarów, jeżeli w następstwie późniejszej rejestracji odbiorcy zostaną wprowadzeni w błąd co do źródła pochodzenia towarów, a przedsiębiorca, na którego rzecz dokonano rejestracji, dział w złej wierze.
Wyrok dotyczył znaku:
Znak towarowy słowno–graficzny BALCERZAK Junior, R-153589.