Orzecznictwo w zakresie prawa IP i prawa IT

Zagadnienia:
Renoma.
Zła wiara.
Zasady uczciwości kupieckiej.
Interes prawny.

Wyrok dotyczył znaków towarowych:

Tezy i wnioski:

Tekst wyroku:
II GSK 385/08.

Opublikowany:
—

Zachowanie nie będące „wprowadzeniem do obrotu” w rozumieniu art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. – Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2007r., a polegające na udziale w dalszym obrocie towarami oznaczonymi podrobionymi znakami towarowymi, nie stanowi występku określonego w art. 291 k.k. ani w art. 292 k.k., wobec niewypełnienia znamienia „rzecz uzyskana za pomocą czynu zabronionego.

Treść wyroku:
I KZP 8/08.

Opublikowany:
—

Tezy i wnioski:
Znak renomowany to znak posiadający reputację i obok jego znajomości musi się wyróżniać dodatkowymi cechami, jak: udział w rynku (zarówno pod względem ilości, jak i wartości zbywanych towarów), zasięg i długotrwałość reklamy produktu sygnowanego danym oznaczeniem, terytorialny i czasowy zasięg używania, licencje udzielane na używanie znaku, jakość oznaczonych towarów, wartość danego oznaczenia w ocenie niezależnych instytucji finansowych, rozmiar nadkładów poniesionych w związku z promocją znaku, relacja cenowa do towarów substytucyjnych, czy (i ewentualnie w jakim zakresie) znak ten jest używany przez osoby trzecie.

Wyrok dotyczył znaku:
BOSS LIGHTS.

Tekst wyroku:
II GSK 506/07.

Opublikowany:
—

Datą stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 pwp jest ostatni dzień 5-letniego okresu, licząc od początkowej daty nie używania znaku.

Wyrok dotyczył znaku:

Tekst wyroku:
II GPS 1/08.

Opublikowany:
—

1. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, po zakończeniu postępowania zgłoszeniowego łącznie z ewentualnym postępowaniem spornym, art. 251 pwp nie będzie miał już zastosowania, a dostęp do akt postępowania będzie normowany ogólnymi przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, od osoby korzystającej z prawa do informacji publicznej nie można żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego.
Rozciągnięcie stosowania art. 251 pwp na okres po zakończeniu postępowania przed Urzędem Patentowym oznaczałoby wyłączenie w pełni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w stosunku do decyzji tego Urzędu i byłoby niezgodne z art. 61 Konstytucji. Trafny jest, zatem trzeci zarzut sformułowany w skardze kasacyjnej.

2. Należy zauważyć, że przyjęte w niniejszej sprawie stanowisko pozostaje spójne z dotychczasowym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do akt spraw administracyjnych. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02, albo w wyroku z 11 maja 2006 r., sygn. akt OSK 812/05, akta sprawy administracyjnej, jako odnoszące się do działania podmiotów publicznych, stanowią informację publiczną.

3. Zdaniem Sądu w obecnym składzie, nie należy tego rozumieć w ten sposób, że informacją publiczną są wszystkie dokumenty znajdujące się w aktach. Charakter taki mają znajdujące się w aktach sprawy dokumenty urzędowe. Stosownie do art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.
Sąd przychyla się do poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z 11 maja 2006 r., że dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Tak, więc nie stanowią informacji publicznej wnioski i inne pisma stron znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego.

4. Uznanie dokumentów urzędowych zawartych w aktach administracyjnych za informację publiczną nie przesądza jeszcze automatycznie o dostępie do nich. Jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w przytoczonych wyżej wyrokach, organ musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie. Musi, zatem wskazać, czy dane te są objęte tajemnicą ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, czy też ze względu na prawo do prywatności lub tajemnicę państwową, służbową, skarbową, czy też statystyczną (art. 22 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Do tego należy jeszcze dodać ograniczenia prawa do informacji ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Od tego, z jakiego względu odmówiono podmiotowi prawa dostępu do informacji publicznej, zależy właściwość sądu kontrolującego prawidłowość odmowy (por. art. 21 oraz art. 22 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Tekst wyroku:
II GSK 459/07.

Opublikowany:
—