Orzecznictwo w zakresie prawa IP i prawa IT

Teza:
Bezwzględne prawo twórcy do wynagrodzenia za korzystanie z jego utworu wiąże się z tym, że powinien on zawsze partycypować w korzyściach osiąganych przez inne osoby, co do zasady włączenie utworu w prowadzoną działalność zarobkową oznacza osiąganie korzyści w sposób pośredni, bo każde korzystanie z utworów chronionych dla realizacji celów komercyjnych stanowi jeden z elementów prowadzonej działalności gospodarczej i łączy się z osiąganiem korzyści. Należy jednak mieć na uwadze , że przewidziana powołanym przepisem (art. 24 ust. 2 upapp) możliwość wykazania nieosiągania korzyści majątkowej nie może być pustym zapisem, zakłada, że mogą istnieć takie sytuacje, w których nie zajdzie się nawet pośredni wpływ odbioru nadawanych w programie radiowym utworów na powodzenie prowadzonej działalności. Pozwany przedstawił dowody wskazujące na brak związku z prowadzoną działalnością opisanego odbierania utworów nadawanych w programach radiowych oraz możliwości osiągania z tego tytułu jakichkolwiek korzyści majątkowych. Rzeczą powoda utrzymującego, że zachodzi związek odbierania nadawanych utworów z działalnością pozwanego i jej efektem, było wskazanie w czym wyraża się korzyść pozwanego.

Treść orzeczenia:
Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt V ACa 196/08.

Opublikowane:
Orzecznictwo Sądu Apelacyjnego w Katowicach i Sądów Okręgowych, Biuletyn nr 3/2008.

Tezy:
W przypadku, gdy w sklepie jest włączone radio, właściciel ma obowiązek płacić za nadawanie utworów, o ile nie udowodni, że nie przysparza mu to korzyści majątkowych.

Treść orzeczenia:
Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 28 września 2005 r., sygnatura akt I CK 164/05.

Opublikowane:
LexPolonica nr 403822.
Monitor Prawniczy 2005/20 str. 971.

Tezy:
Nieosiąganie korzyści majątkowych z odbioru utworów nadawanych w programie radiowym lub telewizyjnym, odbieranym za pomocą służących do tego celu urządzeń umieszczonych w miejscu ogólnie dostępnym (art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych – Dz. U. 2000 r. Nr 80 poz. 904 ze zm.), jest faktem prawoniweczącym, co do którego ciężar dowodu spoczywa na posiadaczu tych urządzeń.

Treść orzeczenia:
Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 18 listopada 2004 r., sygnatura akt V CK 243/04.

Opublikowane:
LexPolonica nr 376967.
Biuletyn Sądu Najwyższego 2005/3.
OSP 2005/11 poz. 129.

Tezy:
Nie sposób przyjmować, że w sytuacji, kiedy słuchanie muzyki jest celem ubocznym, wynikającym z zamiaru nabycia płyty lub kasety zawierającej poszukiwane przez klienta sklepu muzycznego nagranie, bądź też sprawdzenie, czy płyta lub kaseta nie jest wadliwa pod względem technicznym, mamy do czynienia z odtwarzaniem ich publicznie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. 1994 r. Nr 24 poz. 83 z późn. zm.). Krótki stosunkowo pobyt klienta w celu nabycia płyty lub kasety z nagraniem muzycznym nie może być traktowany jako odbiór nagrania muzycznego publicznie.

Treść orzeczenia:
Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2000 r., sygnatura akt I ACa 239/00.

Opublikowane:
LexPolonica nr 353019.
OSA 2001/11 poz. 58 str. 59.