Orzecznictwo w zakresie prawa IP i prawa IT

Tylko przesłanki określone w art. 106 § 3 p.p.s.a. decydują o dopuszczalności przeprowadzenia przez Sąd uzupełniającego dowodu z dokumentu. Wprawdzie ta czynność procesowa ma charakter fakultatywny („Sąd może”), lecz nie oznacza to zwolnienia Sądu od obowiązku uzasadnienia decyzji w przedmiocie dopuszczenia uzupełniającego dowodu z dokumentów w świetle przesłanek określonych w tym przepisie.

Tekst wyroku:
II GSK 147/07.

Opublikowany:
—

Organ administracji publicznej może zmieniać poglądy co do treści prawidłowych rozstrzygnięć, które powinny zapaść w danego typu sprawach, ale musi taką zmianę dokładnie uzasadnić, zwłaszcza wtedy, gdy dotyczy tego samego adresata. Dlatego też zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany, stanowi naruszenie art. 8 k.p.a., gdyż może spowodować uzasadnione podważenie zaufania obywateli do organów Państwa oraz wpłynąć ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli.

Wyrok dotyczył znaku:
BROWN DD KING, R-146742.

Tekst wyroku:
VI SA/Wa 768/06.

Opublikowany:
—

Tezy:
Naruszenie art. 153 p.p.s.a. przez organ administracji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, przez nieuwzględnienie oceny prawnej przy niezmienionych okolicznościach faktycznych sprawy i niezmienionym stanie prawnym, prowadziłoby co do zasady, w razie wniesienia skargi, do uchylenia takiej decyzji przez sąd administracyjny. Także uchylenie przez wojewódzki sąd administracyjny decyzji uwzględniającej ocenę prawną wyrażoną w poprzednim wyroku sądu administracyjnego w tej sprawie, z powodu jej niepodzielenia i przyjęcia innej oceny prawnej przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym, stanowiłoby co do zasady naruszenie art. 153 p.p.s.a., dające podstawę do uzasadnionego wniesienia skargi kasacyjnej od takiego wyroku.
(…)
Istotne okoliczności faktyczne tej sprawy nie uległy zmianie – niesporne było i jest, że znak towarowy DZIECKO jest znakiem zarejestrowanym, że zarejestrowanym jest także znak towarowy TWOJE DZIECKO, że uprawnionym do każdego z tych znaków jest ten sam podmiot – skarżąca spółka E. S.A., że jest ona wydawcą czasopisma o nazwie „twoje dziecko”, że znaku towarowego DZIECKO nie używała i nie używa jako znaku samodzielnego, uważając, że jego używanie polega na wydawaniu ww. czasopisma o nazwie „twoje dziecko”.

Nie uległ zmianie także stan prawny sprawy, gdyż przepis art. 134 ust. 1 p.w.p., na który powołuje się skarżąca, obowiązywał w niezmienionej treści także w dacie wydania wyroku WSA z dnia 9 grudnia 2004 r. i przyjętej w nim oceny prawnej co do interpretacji przesłanki nieużywania – używania zarejestrowanego znaku towarowego, o której mowa w przepisach art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 p.w.p., w powyższych okolicznościach faktycznych sprawy. Istota oceny prawnej zawartej w tym wyroku przy powyższym stanie faktycznym sprawy polega na tym, że po pierwsze przedmiotem tej oceny nie jest zdolność odróżniająca zarejestrowanych znaków towarowych TWOJE DZIECKO i DZIECKO, lecz rzeczywiste używanie zarejestrowanego znaku towarowego DZIECKO oraz po drugie, że art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p. dotyczy sytuacji, gdy używany jest znak niezarejestrowany, który różni się od chronionego (zarejestrowanego) w elementach, które nie zmieniają jednak jego odróżniającego charakteru, natomiast nie dotyczy on sytuacji, gdy ta zmieniona forma jest chroniona, jako inny odrębny znak towarowy, a zatem w konkluzji, że używanie zarejestrowanego znaku towarowego TWOJE DZIECKO poprzez wydawanie czasopisma „twoje dziecko” nie jest jednocześnie rzeczywistym używaniem znaku towarowego DZIECKO zarejestrowanego m.in. dla oznaczania nim czasopism.

Wyrok dotyczył znaków:
DZIECKO, R-95197 oraz TWOJE DZIECKO,

Tekst wyroku:
II GSK 190/06.

Opublikowany:
—

Zgodnie z przepisem art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę kasacyjną wnosi się od wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym i dlatego sformułowane w niej zarzuty odnoszące się do podstawy z art. 174 pkt 2 tej ustawy mogą dotyczyć tylko przepisów postępowania sądowego stosowanych przez sąd, a nie do przepisów stosowanych przez organ w postępowaniu administracyjnym.
Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2004r. sygn. akt 6 II SA 433/03. Decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia 20 listopada 2002 r. Nr IO – Odw. 1324/01 w przedmiocie rejestracji znaku towarowego słowno – graficznego ID.

Wyrok dotyczył znaku:
Znak towarowy słowno–graficzny ID.

Tekst wyroku:
GSK 1423/04.

Opublikowany:
—