Orzecznictwo w zakresie prawa IP i prawa IT

I. Zła wiara stanowi kwalifikowaną postać zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, w rozumieniu art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5 poz. 17 ze zm.). W złej wierze jest ten, kto powołując się na pewne prawo lub stosunek prawny wie, że owo prawo lub stosunek prawny nie istnieje albo też wprawdzie tego nie wie, ale braku jego wiedzy nie można w danych okolicznościach uznać za usprawiedliwiony. Przejawem złej wiary w uzyskaniu prawa ochronnego na znak towarowy, co uzasadnia unieważnienie takiego prawa, jest zgłoszenie znaku towarowego przez podmiot, będący dystrybutorem towarów innego przedsiębiorcy używającego znaku będącego przedmiotem rejestracji. Takie zachowanie narusza także przepis art. 6 septies Konwencji Paryskiej. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, iż w Kodeksie cywilnym terminy „przedstawiciel” i „agent” mają określoną normatywną treść, która w konkretnej umowie nie odpowiada pozycji zgłaszającego cudzy znak do zarejestrowania, jeżeli zgodnie z umową podmiot zgłaszający znak do zarejestrowania jest dystrybutorem towarów przedsiębiorcy posługującym się takim znakiem.

II. Jeżeli w następstwie skargi na decyzję wniesionej do sądu administracyjnego organ administracji publicznej, z powołaniem się na przepis art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględnił skargę, uchylając zaskarżoną decyzję, a sąd administracyjny wydał postanowienie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego, bezskuteczne jest ponowne wniesienie przez skarżącego skargi na tę samą decyzję. Skarżący może natomiast wnieść zażalenie na postanowienie sądu administracyjnego, którym umorzono postępowanie.

Wyrok dotyczył znaku:
PALMAR, R-143861.

Treść wyroku:
VI SA/Wa 428/06.

Opublikowany:
—

Art. 6 septies Konwencji Paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r. (Dz.U. z 1975 r. Nr 9, poz. 51) ma charakter normy autowykonalnej i powinien być stosowany bezpośrednio.

Wyrok dotyczył znaku:
ATONIK, R-103444.

Tekst wyroku:
II GSK 61/05.

Opublikowany:
—

I. W myśl art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.) z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić każdy, kto ma w tym interes prawny. Wobec braku w ustawie o znakach towarowych regulacji dotyczącej interesu prawnego ma tutaj zastosowanie przepis art. 28 k.p.a. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego. Może to być norma należąca do każdej gałęzi prawa, a więc nie tylko do prawa administracyjnego. Norma prawna nie musi przyznawać podmiotowi wywodzącemu z niej swój interes prawny konkretnych uprawnień lub obowiązków, bo wtedy interes prawny przekształcałby się w roszczenie prawne lub w publiczne prawo podmiotowe. Wystarczy, że daje możliwość ochrony w sformalizowanym postępowaniu, powodując, że podmiot, którego sfery prawnej ona bezpośrednio dotyczy, może skutecznie domagać się wydania orzeczenia administracyjnego. Interes prawny w wystąpieniu z żądaniem unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego może być oparty na przepisie art. 6 septies Konwencji Paryskiej o ochronie własności przemysłowej, który uprawnia właściciela znaku towarowego do wykreślenia rejestracji znaku towarowego zarejestrowanego bez zgody właściciela na rzecz jego agenta.
II. Przepis art. 6 septies Konwencji Paryskiej ma charakter normy autowykonalnej i jest stosowany bezpośrednio.
III. Reklama jest częścią kosztów dystrybutora, które są zwracane w toku działalności handlowej w rezultacie wykonanej sprzedaży. Poniesienie takich nakładów nie może stanowić uzasadnienia dla zgłoszenia przez dystrybutora na swoją rzecz cudzego znaku towarowego bez zgody właściciela.

Wyrok dotyczył znaku:
ATONIK, R-103444

Tekst wyroku:
6 II SA 4346/03.

Opublikowany:
—